In het begin van de zomer werd ik vriendelijk uitgenodigd door het leven om zelf een stuk te groeien en te transformeren. Het ging zo zachtjes aan, dat ik het niet eens door had. Ik had pijn in mijn arm (fysieke symptomen zijn altijd een uitnodiging, maar ik heb de neiging die te negeren) en er was een lichte onrust rond alles wat met werk te maken had.
Maar niets ernstigs… enkel een zacht gefluister…
Toen kwam Natasha langs… Natasha Abudarham, een geweldige vrouw en fantastisch coach, nodigde me uit voor een transformatietraject van zes maanden. Woow… had ik dat nodig dan? Maar mijn hogere zelf fluisterde zachtjes … “ja hoor, doe maar…” En ik nam de uitdaging aan. Vol goede moed, enthousiast en vastberaden ging ik met Natasha aan de slag.
En toen gebeurde het weer. De aloude, bekende angst om het oude los te laten en ‘niemandsland’ in te stappen stak weer de kop op. Het oude loslaten terwijl het nieuwe nog geen vorm heeft, brengt chaos en verwarring met zich mee. Tenminste voor mij toch… Waarom moet ik toch steeds weer die uitdaging aangaan? Waarom moet ik weer zo nodig ‘veranderen’?
Ondertussen weet ik heel goed, dat het niet om veranderen gaat. Het gaat er niet om dat je ‘iemand anders’ moet worden. Je gaat juist meer ‘jezelf’ worden, patronen loslaten die je weg houden van wie je werkelijk bent. Ik weet ondertussen ook dat het goed is om de chaos en de verwarring toe te laten. Het is veilig, het is ok, het zijn enkel groeipijnen… En toch… dat deel van mezelf dat alles liever bij het oude laat zal me in deze tocht altijd vergezellen.
Och en waarom ook niet… Ondertussen is zij al veel rustiger dan tien jaar geleden en is het meer en meer gewoon leuk om oude dingen los te laten.
En zo begon deze zomer voor mij met het naar binnen gaan en stil worden. En ik geniet er van…
Hoi Linda,
nu weet ik waarom ik momenteel zoveel chaos en verwarring voel. Ik loop momenteel een beetje achter met jou online cursus. Heb net deel 4 ontvangen en heb deel 3 nog niet gedaan, wegens mijn vakantie loop ik wat achter. Ik wou in de week beginnen met deel 3 maar heb het terug aan de kant gelegd, ik voelde zoveel onrust. Deel 3 is werken met herinneringen, het lijkt me een goede oefening, en ik voel gewoon dat het me vooruit gaat helpen maar toch heb ik veel moeite om eraan te beginnen, zo confronterend vind ik.
Die tip van die spiegeloefening vond ik héél nuttig, ben nog altijd niet terug aan het boek: je kan je leven helen begonnen. Die oefeningen vind ik ook zo confronterend, het is ook allemaal veel bijeen, dat boek van Louise en dan die online cursus, dat bracht ook veel verwarring. Nu heb ik besloten dat ik eerst die online cursus ga afmaken, dat zijn toch 6 delen hé, of vergis ik me, en dan begin ik aan het boek van Louise.
Maar ondanks die beslissing voel ik nog zoveel onrust en heb ik vandaag een echte baaldag, nu ik dit stukje van jou lees word het me ineens duidelijk. Ik ben ook duidelijk bang om het oude los te laten. Het nieuwe brengt ook voor mij chaos en verwarring, maar nu besef ik dat ik daar door moet, dat het groeipijnen zijn. Dat ik gewoon de chaos moet toelaten. Ik zag even de bomen door het bos niet meer, maar dankzij jou artikel klaart de lucht weer op. Ik zal door de zure appel moeten bijten en aan mijn oefeningen beginnen, alleen zo zal ik groeien en nog meer mezelf worden. Ik voel me al zo goed, ik wil me nog beter gaan voelen.
Ik kijk al uit naar je volgende postje
groetjes Sabine